۸۶۰۸۶۳۲۶
info@
caracaltravel.com
اشتراک‌گذاری
ترجمه:
منبع:
تاریخ چهارشنبه ۱ اسفند ۱۳۹۷

میمون‌های عنکبوتی از خانواده "Atelidae" هستند و در جنگل‌های کم ارتفاع گرمسیری، از مکزیک تا امریکای جنوبی، امتداد سواحل آمازون، جنوب تا بولیوی، درMatto Grosso برزیل و دامنه‌های جنگلی کوه‌های آند (Andes) پراکنده شده اند. بر اساس تست هوشی که اخیرا انجام شد، مشخص گردید که هوش میمون‌های عنکبوتی از هوش گوریل‌ها اندکی بالاتر است و در شمار باهوش‌ترین میمون‌های عصر جدید قرار دارند. این میمون‌ها وقتی از دم خود آویزان می‌شوند شبیه عنکبوت به نظر می‌رسند. به همین جهت به آن‌ها میمون‌های عنکبوتی گفته می‌شود.

ویژگی‌های ظاهری میمون‌های عنکبوتی

طول بدن میمون‌های عنکبوتی نر 38- 48 سانتی متر، بلندی دم‌شان 63-82 سانتی متر و وزن‌شان بین 9-10 کیلوگرم است. میمون‌های ماده نیز طول بدن‌شان 42-57 سانتی متر، طول دم‌شان 75-92 سانتی متر و وزن‌شان 6-8 کیلو گرم می‌باشد. بین نرها و ماده‌های این گروه از حیوانات تفاوت چندانی وجود ندارد و به یکدیگر شبیه اند.

میمون‌های عنکبوتی اغلب کاملا سیاه اند. برخی از آن‌ها حلقه گوشتی رنگی ای اطراف چشم‌شان و ریش‌های سفیدی روی چانه‌شان دارند. موهایی ضخیم دارند و ممکن است به رنگ‌های طلایی، قرمز، زرد مایل به قهوه ای، قهوه ای و یا مشکی همراه با دست‌ها و پاهای کاملا سیاه  دیده شوند.

این میمون‌ها قوه بینایی فوق العاده ای دارند و تا اندازه بسیار زیادی به این توانایی خود متکی هستند. بدن‌هایی لاغر و دست‌هایی بلند و باریک دارند. دم میمون‌های عنکبوتی دارای قوای لازم برای گرفتن شاخ و برگ درختان است و گاهی اندازه ای بیشتر از طول بدن‌شان دارد. میمون‌ها از قسمت انتهایی و نوک دم‌ها به عنوان عضو پنجم در بدن‌شان برای جست و خیز کردن و گرفتن اجسام استفاده می‌کنند. آن‌ها می‌توانند در حالی‌که از دم‌هایشان آویزان شده اند، با دست‌های آزادشان غذا بخورند.

دست‌های میمون‌های عنکبوتی بخاطر نداشتن شست قلابی شکل هستند. کف دست‌هایشان باریک و بلند است و انگشت‌های خمیده، سر کوچک و پوزه ای برجسته دارند. مفصل نرم شانه میمون‌های عنکبوتی نبود شست دست را جبران کرده و سبب شده تا بتوانند زیر شاخ و برگ درختان جست و خیزهای سریعی داشته باشند. پاهای کشیده و انگشت‌های بزرگ پاها در گرفتن شاخه‌های باریک درختان مثل دست‌ها عمل می‌کنند. همچنین آن‌ها را قادر ساخته تا هنگام زیر نظر گرفتن اطراف بتوانند روی شاخه درختان ایستاده و یا راه بروند. میمون‌ها در این حالت از دم‌شان به عنوان پای سوم برای تعادل بیشتر کمک می‌گیرند.

رژیم غذایی میمون‌های عنکبوتی

میمون‌های عنکبوتی میوه خوارند و 90% رژیم غذایی آن‌ها از میوه‌ها و دانه‌ها تشکیل شده است. آن‌ها از قسمت‌های نرم و رسیده میوه‌ها تغذیه می‌کنند و تقریبا تمام قسمت‌های آن را می‌خورند. این میمون‌ها همچنین از برگ‌های تازه، گل‌ها، ریشه‌های هوایی گیاهان و گاهی از پوست درختان و چوب‌های در حال پوسیدن و عسل نیز تغذیه می‌کنند. بخش خیلی کوچکی از غذایشان را حشرات، لاروها و تخم پرندگان تشکیل می‌دهند. آن‌ها می‌توانند هنگام غذا خوردن از دم‌شان آویزان شوند و با دست‌ها غذا بخورند. میمون‌های عنکبوتی همچنین قادر اند با دم‌هایشان چیزهایی را بردارند. آن‌ها مقادیر زیادی از غذا را در مدت زمان کم می‌خورند و تمایل دارند هنگامی که از درختان آویزان اند و یا در حال بالا رفتن از درختان و جنب وجوش کردن هستند غذا بخورند.

میمون عنکبوتی ماده که نقش رهبری را بر عهده دارد، همواره در حال پیدا کردن مسیرهای علفی برای گروه است. با این حال اما اگر غذا کمیاب شود به گروه‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شوند. تعداد اعضای بزرگ‌ترین گروه میمون‌ها گاهی به بیش از صد عضو می‌رسد که روی درختان بزرگ میوه دیده می‌شوند. این میمون‌ها هنگام غذا خوردن روی درخت‌ها برای این‌که به دیگر میمون‌ها خیلی نزدیک نشوند مراقب موقعیت خود هستند و آن را تغییر می‌دهند. گروهی که دیرتر می‌رسند نیز صبر می‌کنند تا گروه قبلی درخت را ترک کنند. چرا که نزدیک شدن زیاد این میمون‌ها به یکدیگر، امکان ایجاد درگیری را افزایش می‌دهد.

در ماه‌هایی از سال که میمون‌ها مجبور به استفاده از منابع غذایی کم و پراکنده ای مثل درختان نخل هستند، در جنگل حرکت می‌کنند و از نزاع بر سر منابع غذایی با استفاده از میوه‌ها رسیده به منظور تغذیه دیگر میمون‌ها خودداری می‌کنند.

این میمون‌ها زمانی‌که در اسارت باشند از کرفس، موز، کشمس، سیب، پرتغال، هویج، نان گندم و غذای سگ‌ها و میمون‌ها تغذیه می‌کنند.

زیستگاه‌ میمون‌های عنکبوتی

زیستگاه میمون‌های عنکبوتی جنگل‌های بارانی همیشه سبز، جنگل‌های نیمه برگ‌ریز، جنگل‌های مانگرو، جنگل‌های کم ارتفاع و جنگل‌های کوهستانی هستند. این میمون‌ها به طور کلی جنگل‌هایی که بکر، مرتفع و مرطوب باشند را به جنگل‌های خشک ترجیح می‌دهند. در جنگل‌های مرطوب اغلب در ارتفاعات زندگی می‌کنند و به ندرت می‌توان آن‌ها را روی زمین یافت.

رفتارهای میمون‌های عنکبوتی

میمون‌های عنکبوتی به بهترین آکروبات‌های جنگل ملقب شده اند و به وسیله اندام‌های لاغر و بلند و چالاکی زیادشان شناخته می‌شوند. بین شاخه درختان جنگلی به سرعت حرکت می‌کنند، می‌توانند با یک دست خود به اندازه حدود 40 قدم جهش کنند و شاخه درختان را با دم خود بگیرند.

میمون‌های عنکبوتی در گروه‌های متوسطی که حدود 30 عضو دارند زندگی می‌کنند. در این گونه، ماده‌ها بیشتر از نرها در زمینه رهبری و هدایت گروه نقش دارند. در این گروه‌ها سلسله مراتب روشنی بر اساس سن میمون‌های نر بالغ وجود دارد و در نتیجه می‌توانند همزیستی مسالمت آمیزی داشته باشند. تمرکز و اولویت گروه‌ها ماده‌ها و بچه‌ها هستند. هرچند که نرها بر ماده‌ها غالب اند اما در نهایت این ماده‌ها هستند که تصمیم نهایی را برای گروه می‌گیرند. نرها اغلب در گروه‌های کوچک و ماده‌ها همراه با بچه‌ها به دنبال غذا می‌گردند.

در طول شب میمون‌ها به بالای درختان خفته ای که به میزان کافی بلند باشند می‌روند. این درختان ضمن این‌که با شاخه‌های افقی‌شان امکان استراحت طولانی مدت را برای مهمانان خود فراهم می‌کنند، منبع غذایی خوبی نیز به شمار می‌روند. همچنین بلند بودن این درختان به پنهان شدن میمون‌ها از دید شکارچیان نیز کمک خواهد کرد.  

تعیین قلمرو این میمون‌ها با ترشحات غدد قفسه سینه میمون‌های نر انجام می‌شود. آن‌ها به شدت از محدوده خود دفاع می‌کنند و اگر کسی خارج از گروه وارد آن شود، با جیغ زدن و پرتاب شاخه درختان و یا مدفوع‌شان به استقبال تازه وارد خواهند رفت. شروع این واکنش‌ها اغلب توسط نرها آغاز می‌شود و گاهی یک یا دو ماده نیز آن‌ها را همراهی می‌کنند.

تولید مثل میمون‌های عنکبوتی

دوره بارداری میمون‌های عنکبوتی حدود 7 الی 8 ماه است و هر دو تا سه سال یک‌بار یک فرزند به دنیا می‌آورند. پس از به دنیا آمدن بچه میمون‌ها، مادران‌شان به تنهایی از آن‌ها مراقبت می‌کنند و همواره بچه‌های خود را بر پشت‌شان با خود به این طرف و آن طرف می‌برند. این روند تا حدود 5 ماه ادامه دارد و در طول این مدت بچه‌ها به مادران‌شان می‌چسبند و برای امنیت بیشتر دم‌شان را به دور دم مادران‌شان می‌پیچند. به مدت 2 سال فقط از شیر مادر تغذیه می‌کنند و در سن 24 تا 50 ماهگی دیگر پشت مادران‌شان حمل نمی‌شوند اما ضمن جست و خیز کردن، دویدن و یا بازی کردن با هم سن و سالان خود و یا بزرگترها، مدام نزدیک مادران خود باقی می‌مانند. طول عمر این میمون‌ها در حیات وحش 27 سال و در اسارت به 33 سال می‌رسد.

وضعیت حفاظت از میمون‌های عنکبوتی

این میمون‌ها به شدت در معرض خطر هستند. این بدان معنی است که آن‌ها با خطر انقراض در آینده ای نزدیک مواجه اند. میمون‌های عنکبوتی بخاطر اندازه برزگی که دارند در محدوده طبیعی‌شان به راحتی شکار می‌شوند. پر سر و صدا بودن و حرکت کردن در گروه‌های بزرگ نیز شکار آن‌ها را راحت‌تر کرده است. به همین دلیل، اغلب آنان در مناطقی که انسان به آن‌ها دسترسی دارد، از بین رفته اند. تجارت این حیوانات نیز بسیار سود آور است. تخریب زیستگاه این موجودات بخصوص با بریدن درختانی که به شدت به آن‌ها متکی اند، سبب ایجاد تاثیرات منفی متعددی بر آن‌ها شده است. میزان آسیب پذیری این حیوانات نیز از جهت پایین بودن تعداد بالغین و میزان زاد و ولدشان، بسیار بالاست.

سه نوع از این میمون‌ها به نام‌های میمون‌های عنکبوتی شکم سفید، میمون‌های عنکبوتی کله قهوه ای و میمون‌های عنکبوتی ریش سفید توسط سازمان بین لمللی حفاظت از طبیعت جزء گروه در معرض خطر تقسیم بندی شده اند. این بدان معنی است که این گونه به احتمال حداقل 20% طی 20 سال و یا 5 نسل دیگر، در حیات وحش منقرض خواهند شد. گونه سیاه دست و میمون‌های عنکبوتی سیاه توسط این سازمان در گونه آسیب پذیر طبقه بندی شده اند و به این معناست که به میزان 10% احتمال انقراض آن‌ها در طی 100 سال آینده در طبیعت وجود دارد. تنها گونه صورت سیاه میمون‌های سیاه عنکبوتی در گروه کم خطر قرار گرفته اند.

 

 

 

 

 

سفرهای پیشنهادی

مطالب پیشنهادی

عضویت در خبرنامه کاراکال
برای اطلاع از مطالب جدید، تورها و برنامه‌های ویژه کاراکال، می‌توانید پست الکترونیک و شماره همراه خود را وارد کنید و دکمه + را کلیک کنید: